woede is deel van my

Die lewe jaag, 'n vinnige stroom, Geen tyd vir trane, geen tyd om te droom. Woede, 'n duister wolk, hang oor ons al, Die enigste gevoel wat ons ken, die enigste wat ons behal. Ons loop op eiers, met sagte woorde, Om die vlamme van woede te bewoorde. Maar in my familie, is woede 'n erfenis, 'n giftige stroom, 'n pynlike senuwees. 'n Verstikte stem, 'n slang se gif, 'n kinderhart, wat nooit vergeet, wat nooit vergeef. Ek probeer om te ontsnap, 'n ander pad te vind, Maar die spook van woede, bly agter my bind. Stil praat ek, 'n fluister in die nag, Bang vir die storm, die woede wat sal braak. Ek is deel van die woede, ek weet, 'n gevangene van die pyn, die verdriet. Sal ek ooit iets anders voel, As die woede, die pyn wat my siek maak, die pyn wat my steel? Ek verlang na iets anders, 'n sagte aanraking, Om die kettings van woede te verbreek, om liefde te ervaar, sonder vrees, sonder verwerking. Maar die mure druk, die bloed vlek my gesig, 'n kinderlike onskuld, verlore in die nag, in die pyn, in die wis. Sal ek ooit ontsnap van hierdie woede, hierdie erfenis, hierdie vuis? Sal ek ooit my familie se ware gesig sien, die ware gesig van liefde, die ware gesig van vrede, die ware gesig van vrysheid?