चिया

अहिले मैले समातेको कप, यो भन्दा पहिले कसले समात्यो होला? उसको औँलाको न्यानोपन अझै कपको किनारमा बाँकी छ कि? चियाको बाफसँगै उड्छन् नचिनेका मान्छेका कथा, कसैको थकान, कसैको आशा, कसैको अधुरो प्रेम। सायद ऊ पनि मेरोजस्तै मौन थियो, चियामा चिनीभन्दा बढी समय घोल्दै थियो। यो कपले देखेको होला कुनै आँखाको आँसु, कुनै ओठको मुस्कान, कुनै मनको चर्को मौन। आज मेरो हातमा आएर यो कप फेरि सुनिरहेको छ, मेरो भित्रको आवाज, मेरो भोलिको डर। चिया त उस्तै हो, तर हात बदलिन्छन्, कथा बदलिन्छन्, जिन्दगी बिस्तारै कप–कप सर्दै जान्छ। ☕✨