ਕਵਿਤਾ

21.03.26 ਸੱਚ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਸੁਣਾ ਕੇ ਜੀ, ਜਦ ਨਿਆਂ ਕਟਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੀ। ਉਦੋਂ ,,,ਕਵਿਤਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਪਰੋਂਦੀ ਹੈ! ਕਵਿਤਾ ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਇਹ ਜ਼ਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ!! ਕਵੀ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਨੀਂਦ ਉਠਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਾਥਾ ਲਿਖਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੀਨ ਦੁਖੀ ਦੇ ਦਰਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਦ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਹੰਢਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਂਰਥੀਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹਨੇ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰੀ ਤੇ ਬੇਈਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਖਰੀਆਂ ਆਖ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣਾਵੇ ਜਦ, ਫਿਰ ਕਵਿਤਾ ਨਾ ਘਬਰਾਉਂਦੀ ਹੈ