शब्दवेडा — अश्रूंतून उमटलेलं

शब्दवेडा — अश्रूंतून उमटलेलं आकाश लेखक: शब्दवेडा संतोष रामकिशन राऊत भरारी घेतलं होतं स्वप्नांचं एक पंख असलेलं विमान, क्षणात काळाच्या कवटाळ्यात हरवलं त्याचं अस्तित्वभान… चेहरे विरले, आशा ओसरल्या, आणि हृदयाच्या गाभाऱ्यात शांत अश्रू उतरल्या… त्या घटनेच्या शांततेत एक आक्रोश घुमत होता, डोळ्यांतून नाही, पण मनातून वाहणारा — न दिसणारा, न विसरणारा... शब्द हरवले क्षणभर, पण भावना जाग्या होत्या, शोधत होत्या एक शब्दवेडा — जिथे वेदनांना दिशा असते… तो उठला, एकटाच नव्हता, पण शब्दांत खूप लोकांना घेऊन, शब्दांच्या धारांनी कोरलं दुःख, अंतःकरणातून येऊन... तो म्हणजे शब्दवेडा संतोष रामकिशन राऊत, ज्याच्या लेखणीतून अश्रूंना मिळतो अर्थ, नि वेदनांना मोकळा श्वास… तो म्हणतो — "क्षणभंगुर हे आयुष्य, पण त्यातला प्रत्येक क्षण अमूल्य, म्हणूनच प्रेम करा, जपा नातं — जेवढं आहे तेवढं खरं आहे हळवं… कधी कोणतं आभाळ कोसळेल सांगता येत नाही, पण त्या कोसळलेल्या आकाशातही उगम होतो एका नव्या शब्दगंधाचा…” शब्दवेडा लिहून जातो फक्त कविता नाही, तो उमटवतो काळजाच्या गाभ्यातून निघालेला श्वास, श्रद्धांजली असते ती शब्दांतली, कारण भावना बोलतात, जेव्हा शब्द जगतात… शब्दवेडा — अश्रूंतून उमटलेलं आकाश — एक श्रद्धांजली, एक अनुभव, आणि एक शांत आरसा...