ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି....

ସ୍ମୃତି ମନତଳେ ଶୋଇଥାଏ କାଳସର୍ପ ପରି... ନିମିଷେ ବିଷାଦ ଭରେ ନିଜକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି.... ସ୍ୱପ୍ନିଳ ପଲକରୁ,ସ୍ବପ୍ନ ଦୂର କରି ପଲକୁ ନିଗିଡାଏ ଲୁହ... ପାଷାଣ ହୃଦୟ କୁ, ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ହୃଦୟେ ଭରିଦିଏ କୋହ.... ରାତ୍ରି ର ନିଦକୁ ବଣିକ ସାଜି ଅତୀତ କୁ ଦିଏ ବିକି.. ଦିବା ସମୟରେ ଜଡ଼ପରି ଥାଏ ଆପଣାର ଲୋକ ଦେଖି.. ସେହି ସ୍ମୃତି ପୁଣି,ସାଜେ ରୂପା ଜହ୍ନ ମନ ଗଗନ ରେ ଉଇଁ.... ହସ,ଖୁସି ଭରା ଅତୀତ କୁ ନେଇ ହୃଦୟ କୁ ଯାଏ ଛୁଇଁ..... @ରଞ୍ଜିତା.......