"সপোন"

সুগম নাছিল সপোন সাকাৰ হোৱাৰ পথ সপোনেও ভঙা নাছিল বাস্তৱমুখী হোৱাৰ ব্ৰত, ধৈৰ্য আৰু সাহৰ পোছাক গাত মেৰিয়াই দৃঢ় আত্মবিশ্বাসেৰে সপোন গৈয়েই থাকিল আগুৱাই। আন্ধাৰ নেওচি পাৰ হৈ বাধাৰ বিশাল নদী, কাঁইটে বাঁকোহা দেহাটি লৈ সপোনে এদিন পালেগৈ বাস্তৱৰ পদূলি। বাস্তৱে সিঁচিলে হেঁপাহৰ জোনাক জগালে সুখৰ মৌ-পিয়াক সপোনৰ সমগ্ৰতাত, সপোন উদ্ভাসিত হ'ল প্ৰাপ্তিৰ প্ৰাচুৰ্যতাত।