कोहि चाहिने रैछ ...

कति दिनसम्म त लाग्थ्यो, म एक्लै पर्याप्त छु जस्तो, दुनियाँले नबुझे पनि, आफूलाई आफैले बुझ्न सकिन्छ जस्तो। तर… रातको सन्नाटा बिस्तारै गहिरिँदै जाँदा, मनका भित्तामा बज्ने भूकम्पहरूले एउटै कुरा सिकाए–– मनलाई पनि त कोही चाहिने रैछ। सफलताको भीडमा रमाएको चेहरा घर फर्कँदा चाउरिने रहेछ, ठीक त्यही बेला “आज कस्तो थकित छौ?” भनेर सोध्ने एउटै आवाजको कमी कति भारी हुने रहेछ। कहिलेकाहीँ त आँसु पनि गुनासन पिउने हात खोज्ने रहेछ, किनकि दुःख त सबैसँग हुन्छ तर बाँधेर राख्ने एउटा अङ्गालो नहुँदा मन आधै बाटोमै च्यातिने रहेछ। अनि बुझेर आएँ–– मजबुत देखिने मान्छेसमेत भित्रभित्रै टुट्छ, किनकि… जिन्दगीलाई पूरा बनाउने काम एउटा “कोही” ले मात्र गर्न सक्छ।