आफ्नो कथा आफ्नै व्यथा

जीवनको पाना फिर्दा फिर्दा, कति त भिजेछन आँसुका रेखा, कसैलाई सुनाउन खोज्दा, भाषा हराउँछ— मनको लेखा। कसैले बुझ्दैन हृदयको हिसाब, न घाटा न नाफा— बस सम्झनाको किताब, जुन दिन मुस्कान थियो, त्यो पनि आज बिलिन छ धुलोमा मिठास। सपना लेखेथें सुनौलो कलमले, समयले त टिपोट गर्‍यो कालो अक्षरले, तर अझै पनि आशाको पाना बाँकी छ, जीवनको लेखाजोखा— अधुरो र साँचो छ। आफ्नो कथा आफ्नै व्यथा हो, अरूले पढ्लान् शायद अलग अर्थमा, तर यो हृदयको हिसाब— मेरो हो, मात्र म बुझ्छु, मेरो मनको लेखामा।