ମୋ କବିତା

ମନର ଭ୍ରମର ଉଡ଼ି ବୁଲେ ଖାଲି      ନଦୀ ସମୁଦ୍ରର ତଟେ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ରକ୍ତିମ କିରଣେ        ଲତା ଗଛ ଡାଳ ସତେ। ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ବଖାଣୁ ଥାଏ       ସାଥେ ଗାଉଥାଏ ଗୀତ ଲେଖନୀ ର ତିବ୍ର ଗତିର ଯାଦୁରେ   ମନ କରୁଥାଏ ମୁଗ୍ଧ । ନଦୀର ସ୍ୱରକୁ ଉପମା ଦିଅଇ        ଝରଣା ର ସେହି ନାଦ  କ ଅଁ ଳ ଶିଶୁର କାନ୍ଦ ଲାଗେ ପୁଣି    ଅଦିନିଆ ରାତି ଶୀତ । ଫୁଲର ମହକ  ବସନ୍ତ ଋତୁର         ଆଗମନ କରେ ଆସି ଗୋଲାପ ହସେ ଭଅଁର କୁ ଦେଖି     ପାଗଳାମି ଭରା ପ୍ରୀତି ।             ରାତିରେ ଜହ୍ନ ର ଜୋଛନା ସମାନ   ଅମୃତର କିଛି ଧାରା ସିନ୍ଦୂର ଫାଟି ଆଲୋକିତ କରେ       ସଜୀବ ହୁଏ ଧରା । ମାଆର ଲୁହକୁ ଛାତିରେ ଧରି       ଲେଖେ  ସ୍ନେହ ମମତା ର ଗୀତ ଧାନ ବିଲରେ କୃଷକ ର ଖୁସି ଆଉ ବରଷା କାଳର ଦୃଶ୍ୟ । ଲେଖନୀ ଅଟକେ ଯତିପାତ ସଙ୍ଗେ  କାଲିର ଆଭାସ ନେଇ ଆଖି ବୁଜିଯାଏ ନିଦୁଆ ସକାଳେ     ସୁଲୁସୁଲୁ ବାଆ ଦେଇ ।।