ମୁଁ ଭାବିଥିଲି—ତୁମେ ଫେରିବ ବୋଲି

ଜାଣିଥିଲି ମାନ ଅଭିମାନ, ରୁଷା‑ଅରୁଷା କରିବ ବୋଲି, ହେଲେ ସବୁ ପରେ ଆଶା ରଖିଥିଲି, ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିବ ବୋଲି। ସଙ୍ଗେ ଭାବିଥିଲି ଜିଁବା , ଭିଟା ମାଟିରେ ଘର କରିବା, କି ଜାଣିଥିଲି ମୋର ଏହି ହତଭାଗ୍ୟ, ସାଜିବ ମୋ ପାଇଁ ଭଗାରୀ ବୋଲି। ଆଶା‑ଆକାଂକ୍ଷା କେତେ ଜେ ରଖିଥିଲି ସାଇତି, ହେଲେ ଏବେ ତୁମେ ଜାଣି କି ସାଜୁଛ ଅଜଣା, ଚିହ୍ନି କି କରୁଛ ଅଚିହ୍ନା, ଦେଉଛ କେତେ ଜେ ଯାତନା.. ପଚାରିଲେ ତୁମକୁ ଦୋଷ କାହାର? ତୁମେ ଜେ କହୁଛ ସବୁ ଭାଗ୍ୟର, ସବୁ ସମୟର ଆଉ ନୁହେଁ କିଛି ମୋର, ତେବେ କାହିଁକି ଦେଉଛ ଏ ପ୍ରତାରଣାର ମୋହର? ନିର୍ବିଶେଷରେ ତୁମେ ଫେରିବା ବାଟକୁ ମୁଁ ଚାହିଁ ରହିଛି, ପୁଣି ସବୁ ସଜାଡ଼ିଦେବର ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶା ଲୋଡିଛି, ଏବେବି ତୁମେ ଫେରି ଆସିବା ବୋଲି, ମୁଁ ହତଭଗା ଭାବୁଛି…।।