"किती दिवस थांबवशील रे पावसा?

"किती दिवस थांबवशील रे पावसा?" — शब्दवेडा संतोष राऊत काळं कुडकुडीत आभाळ झाकून गेलं, पन थेंब तरी एक नाय, रान सुकून गेलं। बियाणं हातात घेऊन उभा राह्यलो माजं, पन तुझा पाऊस पडलाच नाय, का केला ग बाज? चार वेळा नांगर फिरवला, बैल थकून गेला, तरी म्हटलं, "चालंय रे, पावसासाठी झेलू सारा झळा!" आई म्हणती – "पोराला दूध नाही गं आता", आणि तिकडं आभाळ बघतंय फक्त, कसं खुपतं हे नजरेत वाटा! विहिरीचं तोंड वाळून गेलं, सोंड भरत नाही, गावातली टाकी पण म्हणे – "पाणीच उरत नाही!" सरकारची टीम आली, फोटो काढून गेली, पाटीवर नाव लिहून, आमचं दु:ख मोजून गेली! म्हसणं विकून बी-बियाणं आणलं, पन मातीनेच विचारलं – "थेंब कुठं रे झेललं?" कसे जगू ह्या उन्हात, लेकरं पायावर लोळती, सांग ना पावसा, रानात कधी रे मोकळं बरसती? देवळात गाभाऱ्यात मीच उरलो, नवस फेडून नवस मागितलो, घंटा वाजली, उदबत्ती जळली, पन तुझी सर नाय आली, मन पार सुकली! ए पावसा, सैरभैर झालो आम्ही, तूच नाहीस म्हटलं तर काय उरलं आम्ही? माती अजूनही तुझी वाट बघते, रान अजूनही तुझ्यासाठी उसासं टाकते। ये ना रे एकदा, जीवाचा पाणथळ कर, चार थेंब पाड – त्या पोराच्या पोतासाठी खरं कर! तुझ्यावरच सगळं जगायचं बाकी, म्हणूनच म्हणतोय… ये रे बाबा, नाहीतर रानं बोलेल – "शेतकरी गेला रे पाण्यावाचून, पण त्याचं रान अजूनही तुझी वाट पाहतंय ओठांवर पाण्याशिवाय..."