কৌতূহল

নাছিলনে তোমাৰ কৰ্ম স্পৃহা? যাৰ বাবে আজি তুমি ভিক্ষাৰ পাত্ৰ দুহাতত তুলি ল'লা, নাছিলনে আমাৰ আপোন ঘৰ কিম্বা আপোন কোনোবা? যাৰ বাবে হ'লো আমি ফুটপাথৰ বাসিন্দা। মই একো নাজানো, একো নুবুজোঁ মা, তোমাৰ, মোৰ প্ৰাণৰ মমতাতেই নে পেটৰ তাড়নাত তুমি এনেকৈ জীয়াতু ভুগিছা, যেতিয়া তুমি নিজে নাখায় মোক খাবলৈ দিয়া! শীতার্ত ৰাতি তোমাৰ ফটা-ছিটা কাপোৰখনেৰে মোৰ দেহটো ঢাকি শুবলৈ দিয়া! মোৰ কনমানি কলিজাই অনামী দুখত উচুপি কান্দে মা। মোৰো মন যায় জানা, স্কুল যাবলৈ লিখা-পঢ়া কৰি ডাঙৰ মানুহ হ'বলৈ, তোমাৰ আৰু মোৰ বাবে সৰুকৈ হ'লেও এটি ঘৰ সাজিবলৈ কিন্তু সেয়া সম্ভৱ হ'ব কেনেকৈ? কেনেকৈ মা, কেনেকৈ?