"खचतो माणूस कधी?"

"खचतो माणूस कधी?" माणूस गरिबीमुळे खचतो, असं आपण सहज म्हणतो. पण खरंच विचार केला तर माणूस कधी पैशांअभावी खचत नाही. तो उपाशीपोटीही झटत राहतो, स्वप्नांसाठी लढतो, संघर्ष करतो. कारण गरिबी ही एक परिस्थिती असते — ती बदलता येते. पण जेव्हा आयुष्यातले 'आपले' वाटणारे लोक, आपल्यालाच क्षणोक्षणी परकेपणाची जाणीव करून देतात, तेव्हा माणूस आतून तुटतो. बाहेरून तो हसतो, बोलतो, जगतोही... पण मनात खोलवर एक निराशा ठाण मांडते. आपण ज्यांच्यावर प्रेम करतो, विश्वास ठेवतो, जे आपल्यासाठी "आपले" आहेत असं वाटतं — त्यांच्याकडूनच जेव्हा तिरस्कार, उपेक्षा किंवा अनोळखीपणाची वागणूक मिळते, तेव्हा ती वेदना कोणत्याही गरिबीपेक्षा अधिक असह्य असते. कारण माणूस नात्यांच्या आधारावर जगतो. पैशांवर नाही, प्रेमावर त्याचा जीव अडकतो. हीच आहे वास्तवाची कटू बाजू — जिथे परके फक्त चेहऱ्यांवर नसतात, ते आपल्याच आयुष्यात खोलवर रुजलेले असतात.