সদায় ধুনীয়া

তুমি মোৰ অন্তৰলোকৰ অনন্তাকাশ, য'ত সন্দেহৰ ছাঁহীন নক্ষত্ৰবৃষ্টি নামি থাকে। জীৱনৰ ত্ৰাসাবহ সঞ্চাৰতো, তোমাৰ হাস্যৰশ্মি যেন চিৰবসন্তৰ মৃদুমলয়। মানৱৰ বহিৰঙ্গ সময়ৰ স্রোতে ক্ষয় কৰে, কিন্তু তোমাৰ সৌন্দর্য্য— মাত্ৰ মুখমণ্ডলত নহয়, হৃদয়ৰ অন্তঃকুঞ্জত সঞ্চিত। যি মধুময় সুৰত তুমি মোৰ দিন গাথা , তাতেই মোৰ সৰ্বোৎকৃষ্ট দৃশ্যপট ৰচিত হয়। যেন পুৰণি পুঁথিত থোৱা সুমধুৰ সুগন্ধ, তোমাৰ প্ৰতিটো স্মৃতি সময়ৰ শৈত্যতো নৱীনভাৱে বিকশিত। তুমি চিৰধুনীয়া— কাৰণ তুমি কেবলমানব নহয়, এজন শুদ্ধ সত্তা, যি মোৰ চেতনাৰ বীণাত চিৰদিন গুঞ্জৰিত হৈ ৰ’ব।