रात्र

दिवस संपून आलो घरी, म्हटलं घ्यावी विश्रांती खरी. गेलो गच्चीवर, नजरेत चांदण्या, आनंद गवसला, विसरलो सांजवात्या. विचार आला, कशाची ओढ ही अशी? रात्रच जणू प्रेमाची कविता नवीनशी. चंद्र तिथे हसला, तारेही डुलले, मनातले दुख सारे शांततेत विरले. आकाश पाहता लागली झपकी, थकवा गेला, स्वप्नांतली भेट झाली अपकी. रात्र सांगते, "शांत हो रे जरा, उद्याचा सूर्य नवी ऊर्जा घेऊन येईल पुन्हा!"