তুমি আৰু মই

তুমি আহিলা নাছিলা ঢোল-সানাই বাজাই, নাই কোনো সুৰৰ মাধুৰী, নাই গীতৰ কল্লোল। তুমি আহিলা যেন শীতল পুৱতিৰ ৰ’দৰ তাপ, নিৰৱে, নীৰৱে, মই অনুভৱ কৰাৰ আগতেই মোৰ জীৱনলৈ সোমাই গ’লা। মই তোমাক প্ৰথম চিনিছিলোঁ, হয়তো এটা লাজুক হাঁহিত, নহয়তো এটা চকুৰ নীলা দীপ্তিত। কিন্তু তেতিয়া জানিছিলোঁ নে, তুমি হ’বা মোৰ সকলো কবিতাৰ অদৃশ্য শিৰোনাম? তুমি আৰু মই—একে নদীৰ বিপৰীত পাৰ, মিলিবলৈ বুকুত অনন্ত আকাঙ্ক্ষা, তথাপিও দূৰত্বৰ অন্তহীন ছাঁ। তুমি মোৰ আকাশৰ অশেষ নীলিমা, মই তোমাৰ পাহাৰৰ শান্তি, য’ত মেঘৰ ছাঁতেও থাকে প্ৰেমৰ ধ্বনি। তুমি মোৰ বুকুৰ স্তব্ধতা ভঙা সুৰ, মই তোমাৰ হৃদয়ৰ নিঃশব্দ ধ্বনি, যি ধ্বনি ক’ত থমকায়, ক’ত উৰি যায়, সেই কথা কেৱল তুমি জানা, মই কেৱল অনুভৱ কৰোঁ। তুমি মোৰ জীৱনৰ ধূলিত ৰখা এটা শ্বেত শিলালিপি, য’ত কেতিয়াও বিৰহৰ বাণী লিখা নহ’ব। মই তোমাৰ পথৰ পাতল শালপাত, যাক লাহে লাহে তুমি গুটি লৈ গুছি নিয়া সৰগলৈ। তুমি আৰু মই— এটা অনন্ত বৃত্তৰ দুই বিন্দু, যি বিন্দুৰ মাজত শতাব্দীৰ নিঃশব্দ কাহিনী। মই যদি বতাহ, তুমি সুৰ, মই যদি সূৰ্য, তুমি তাৰ মধুৰ ছাঁ। এনে এটা সংযোগ, য’ত বিচ্ছেদৰ নামেই নাই, আছে কেৱল সময়তকৈ গভীৰ অনুভৱ। তুমি আৰু মই— এটা অন্তহীন যাত্ৰাৰ সঙ্গী, যি যাত্ৰা মৃত্যুতেও নাহে থমকাবলৈ।