म मुस्कुराएँ त्यहाँ पनि

अन्धकारको गल्लीमा, उज्यालो खोज्दै हिँड्दा, छायाले तर्सायो मन, डरले घेर्यो हिँड्दा। तर म मुस्कुराएँ त्यहाँ पनि — जहाँ आँसुको बाढी रोकिएको थिएन, जहाँ हृदयले बोकेको पीडा सकिएको थिएन। जीवनले त धक्का धेरै दियो, तर हौसला कहिल्यै हराएन, भित्रको उज्यालोले भने सधैं भन्यो — “हार मान्न तिमी बनिएका होइन।” त्यसैले म मुस्कुराएँ त्यहाँ पनि — जहाँ सपनाहरू भाँचिएका थिए, तर मन अझै नयाँ सपनाको धागो बुनिरहेको थियो। मुस्कान मेरो हतियार हो, र विश्वास मेरो साथी, दुःखको बाटोमा पनि म हाँस्दै लेख्दैछु— “जीवन मीठो छ यतिबेला पनि।” 🌺 --- mahesh paudel likhu tamakoshi-7 Ramechhap tilpung