हराएको म, भेटिएको म

मैले तिमीलाई आफ्नो सिमाना बनाएँ, र बिस्तारै आफ्नै अस्तित्व बिर्सिएँ। तिमी हाँस्दा मेरो संसार हाँस्यो, तिमी रिसाउँदा मेरो आकाश थर्कियो। तर समयले सिकाउँदो रहेछ— कि कसैलाई आफ्नो 'सबैथोक' मान्नु, आफैलाई 'केही नहुनु' को बाटो रहेछ। म सधैँ तिम्रो अनलाइन 'स्टाटस' मा अल्झिरहेँ, तिम्रो रिप्लाईको गतिमा मेरो मुटुको धडकन नापिरहेँ। तिमीले नहेरेका म्यासेजहरू, मेरो सिरानीमुनि थुप्रिएका अनुत्तरित प्रश्नहरू भए। मैले बुझ्न ढिलो गरेँ— कि प्रेम त दुई हातको ताली थियो, म त एक्लै रित्तो आवाज निकालिरहेको थिएँ। मलाई अब तिमीसँग कुनै गुनासो छैन, किनकि तिमीले मलाई एउटा ठूलो पाठ दियौ। तिमीले मलाई 'म' सँग टाढा पुर्‍यायौ, ताकि म फेरि आफूलाई खोज्न बाध्य होऊँ। म अझै पनि कहिलेकाहीँ टोलाउँछु, तिम्रो गन्ध र तिम्रो आवाजको यादमा। तर अब म तिम्रो पर्खाइमा ढोका खुल्ला राख्दिनँ। मैले आफ्नो संसारको झ्याल आफैँतिर फर्काएको छु। यदि भोलि हाम्रो बाटो काटियो भने, म हाँसेर तिमीलाई हेर्नेछु— तर त्यो हाँसोमा अब तिम्रो हक हुनेछैन। म त्यही बाटोमा हुनेछु, तर त्यो यात्री अब तिम्रो गन्तव्य हुनेछैन।