ମୁଁ

ମୁଁ ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ମାଟି କୁଡ଼ିଆର ନୁଆଁଣିଆ ଛପର ଯାହାକୁ କେହି କେବେ ସଜାଡିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ ମୁଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଏକ ଭଙ୍ଗା ଆଇନାର କାଚ ଖଣ୍ଡଟିଏ ଯେଉଁଥିରେ କେହି କେବେ ମୁହଁ ଦେଖେ ନାହିଁ। ମୁଁ ସାଗର ତଟରେ ପଡିରହିଥିବା ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶାମୁକା ଟେ ଯାହା କେବେ ଶଙ୍ଖ ହୋଇ ପାରେ ନାହିଁ ମୁଁ ଦୂର ପାହାଡ଼ରୁ ଭାସି ଆସୁଥିବା ଭସା ବାଦଲ ଟେ ଯାହା କେବେ ବରଷି ପାରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅମାନିଆ ନଦୀର ଅଦିନିଆ ଢେଉ ଯାହା କେବେ କୁଳ ଲଂଘି ପାରେ ନାହିଁ ମୁଁ ଭିଜା ବସନ୍ତର ଅଦିନିଆ ବାଆ ଯାହା କେବେ ତୁମକୁ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ।