പകലിരുളിന്റെ അതിരുകളിലായി

അന്തിൽ കുട്ടിയുടെ താടിയും കണ്ണാടിയും മാത്രമേ അവന്റെ മുഖം മറച്ചു കിടക്കുന്ന പൈതൃകത്തേക്കാളധികം വാശിയുള്ളതായിരുന്നു. അവന്റെ വീട്ടിന്റെ മുന്നിലെ വറ്റിയ പാടം, ഒരു കാലത്ത് വയലായിരുന്നു. നെല്ലിനും വാഴയ്ക്കും ഒരേ സമയം വേരൊട്ടിയിരുന്ന തണ്ണീർ നനഞ്ഞ നിലം. പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ വർഷം മുതൽ കൃഷിയില്ല. വെറും കാടുപിടിച്ച നിലം. ആ പാടം അടു ത്തുള്ള റിസോർട്ട് നിർമ്മാണക്കാർ വാങ്ങാൻ തയ്യാറാണ്. "അന്തേട്ടാ, നമ്മളെന്താ കൃഷി ചെയ്യാതെ ഇങ്ങനെ?" – അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ്‌ ഇതേ ചോദ്യം അവന്റെ അമ്മ ചോദിച്ചിരുന്നു. അന്നും ഇന്നും ഉത്തരമില്ല. അന്തിൽ പഴയ ഫോട്ടോ ആൽബം തുറക്കുമ്പോൾ, തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്ന് നിലത്ത് വിത്ത് വിതച്ച ചിത്രം കണ്ടു. നനഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിൽ, ചെറുപ്പത്തിൽ, അതിൽ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്ന ആ കുടുംബം. അന്തിൽ തൊപ്പി കെട്ടി വയലിലേക്ക് നടന്നു. കൈയിൽ കുറച്ച് നെല്ല് വിത്തുകൾ. നെല്ലിൻ കിളികൾ ആകാശത്തിലേക്ക് വളരട്ടെ. ഒരു വിത്ത് തൂക്കി ചേർത്തപ്പോൾ, ആ പാടം പിന്നെയും പാടമായി!