অদৃশ্য জোৱাৰ

মই দেখিছোঁ, তপ্ত বালিৰ চাদৰখনৰ ঠিক তলতেই কিদৰে বৈ আছে এখন গোপন, শীতল নদী। ওপৰৰ ধূলিয়ৰী পথটোৱে চিঞৰি চিঞৰি ক’ব খোজে— “ইয়াত পানীৰ কোনো অস্তিত্ব নাই, ইয়াত কেৱল খৰাং...” কিন্তু কাষৰ বটগছজোপাৰ সজীৱ পাতবোৰে কৈ দিয়ে মাটিৰ তলত আচলতে কি জিৰাই আছে। ​ধুমুহাজাক পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছত, খিৰিকীখন জপাই দিলেই জানো বতাহৰ সোঁতটো নাইকিয়া হৈ যায়? পোহৰক বাধা দিবলৈ পৰ্দাখন টানি দিলেও, মজিয়াত পৰা ছাঁটোৱে ঠিক গৈ ভৰিৰ ওচৰতেই চুব খোজে। ​তুমি ক’ব পাৰা— “আকাশত কোনো জোন নাই”, কাৰণ ডাৱৰবোৰ আজি বৰ ঘন। কিন্তু সাগৰৰ ঢৌবোৰে দেখোন মিছা ক’ব নাজানে, সিহঁত জানো এনেই পাৰলৈ উথলি আহে? সেই অদৃশ্য টানটো অস্বীকাৰ কৰিবলৈ, সাগৰৰ বুকুতো যে আজি শক্তি নাই। ​বাহিৰত এখন কঠিন শিলালিপি, ভিতৰত এটা স্পন্দনশীল লাভাৰ উৎস। মৌনতাৰ আৱৰণ দি ঢাকি থ’লেও, শিপাবোৰে ঠিক গম পায়— জীৱনৰ আচল উৎসটো ঠিক ক’ত লুকুৱাই থোৱা আছে।