ପ୍ରଲେପ

ଆରମ୍ଭ ବଚନ କରେ ଆଗମନ କଳିର ବୀଜକୁ ବୁଣି ଦେଇ ଘୃଣା ସୃଷ୍ଟି କରେ, କଣ୍ଟକିତ ପଥେ ଜୀବନ ସମୁଦ୍ର ନ ପାରେ ଡେଇଁ। କଥିତ କଥାର ପୃଷ୍ଠା ଲେଉଟାଇ ସୋରିଷ ଦାନାର ଗୁଣ ବଖାଣି ଜ୍ଞାନରେ ଅଜ୍ଞାନ ବୋଲାଏ ସେ ସମ୍ମାନ ହାନୀର ଭାଗିଦାରୀ ପୁଣି। ଆକ୍ରୋଷ ଜ୍ୱଳନ୍ତା ତପ୍ତ ପିଣ୍ଡକୁ...ଆଖିରେ ସୁପ୍ତ ନିଦ୍ରାରେ କାମୁକ ହୋଇ, ଜହର ର ପୁଣି କ୍ଷୀପ୍ର ଗତି ହୁଏ ଅଚେତ ଅବସ୍ଥା... କହି ନପାରେ ପୁଣି। ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ହାତ ଗୋଡ କମ୍ପି ଯାଏ, ଅକଥିତ ଭାଷା ଉନ୍ମଦିତ ଆଶା ଦଉଡ଼ିର ଆଶା ଶେଷରେ ଶରୀର.... ମଳିନ ପଡ଼ଇ, ମଶାଣୀ କୁ ଯାଏ।।