ହସ

ନିହାଣ ଆଘାତେ ପଥରର କ୍ଷତେ କିଏ କରିଦେଲା ଓଷ ମୟୂରଚନ୍ଦ୍ରିକା ଚନ୍ଦ୍ରକ ଚୂଳ ଅଧରେ ଅଧିର ହସ। ହସ୍ତ ରେଖା ଯେବେ ଖୋଲି ମୁଁ ଦେଖିଲି ତୁମେ ମୋ ହସିକା ହେଲ ବଣମଲ୍ଲୀ ଥିଲି ହେଲି ମୁଁ କସ୍ତୁରୀ ତୁମେ ଯେବେ ହସି ଦେଲ। ଲକ୍ଷେ କଦମ୍ବର ବେଦନାରେ ଭରା ତୁମରି ହରିଣୀ ଆଖି ଅଦିନ ମେଘର ଘନାନ୍ଧକାର ମୋ ଦରଦର ସାକ୍ଷୀ।