परदेश !!

परदेशको बाटो लामो थियो, मनको बाटो झन् लामो, घरको ढोकामा आमाको नजर, अझै पनि छ निहालो। बाबुको हातले दिएको आशीर्वाद, ओठमा मुस्कान, आँखामा संवाद। “सपना पुरा गर् है छोरा” — भन्यो गाउँले माया, तर हृदयभित्र लुकेको थियो आँसुको छाया। यहाँ शहर चम्किन्छ, मन भने उजाड छ, टन्न पैसा कमाउँछु, तर आत्मा त भोकाड छ। कसरी बुझाऊँ यो पोल्ने याद, आमाको सिउँदोको त्यो रातो सिन्दूर, अहिले बिस्तारै फिक्क भएको छ, यादैमा मात्र बाँकी। फोनमा हाँसो सुनाउँछु, मनले त रोइरहेको हुन्छ, “सब ठिक छ” भनेर झूटो मुस्कान बोइरहेको हुन्छ। परदेशमा मान्छे बन्छ, तर गाउँ हराउँछ, आफ्नो माटो, आफ्नै गाउँ — सपना जस्तै टाढा लाग्छ। कहिल्यै फर्कन्छु — भन्ने विश्वास, तर वर्षौं बिते, अझै बाँकी छ रास। परदेशले सिकायो, माया टाढा हुँदा गहिरो हुन्छ, तर घरको माटो मात्र हो, जसले आत्मा शान्त पार्छ।