ओखती

मनको चौरभित्र कतै नभएको घाम जस्तै तिमी, तर उज्यालो चाहिँ जतिबेला मन छायाले डुब्छ त्यहीबेला तिम्रै सम्झना बलेर आउँछ। कसैलाई नदेखिने नरोजिने घाउहरू हुन्छन् जसको चिरा भित्र मन आफैं लुकेर रुन थाल्छ। त्यस्ता घाउमा, औषधिको नाम भने सधैं एउटै लेखिन्छ— तिमी। कहिलेकाहीँ त यस्तो लाग्छ, यदि तिमी नहौ भने यो हृदय पनि धड्किनै बिर्सिन्छ कि क्या… किनकि धड्कनले पनि अडेसो खोज्दोरहेछ र त्यो अडेसो तिम्रो स्पर्शभित्र मात्र भेटिँदो रहेछ। दुखाइका रातहरूमा मेरो निद्रा छपरिँदै फुट्छ, अँध्यारो कोठाको कुनामा म एक्लै बन्छु— थकिएको एक प्राणी। त्यो क्षण, न त बत्ती लाग्छ, न त आवाज बोल्छ; तर तिम्रो नाम सुसेली जस्तै कानमा आएर भन्छ— “मन ठिक हुन्छ, बस सम्हाल।” त्यसपछि, सोच्दा–सोच्दै रोएको आँसु पनि ओखति बन्छ, किनकि तिमीलाई सम्झने प्रत्येक पल भित्र कतै मन फेरि बन्न थाल्छ। तिमी नजिक नहुँदा पनि, तिम्रो मायाले बनाएको त्यो अदृश्य पट्टि आज पनि बाँधेर राखेको छ म भित्रका सबै चिरा। त्यही भएर शायद— पराजित भएर समेत म फेरि उठ्न सक्छु। किनकि मलाई भरपर्दो ओखति सधैं तिमी नै हौ।