जिन्दगीको गोरेटो

जिन्दगीको गोरेटो कति चुपचाप हिँड्दो रहेछ, कहिले फूल छर्दै, कहिले काँडा बोक्दै रहेछ। आफ्नै छायाँसँग कुरा गर्दै बढेका पाइलाहरू, हिजोको हाँसो सम्झँदा आज आँखा रसाउँछ रहेछ। हरेक मोडमा छुटेका केही आफ्ना सपना छन्, सम्झनाको झोलामा अटेनन्, मनमै थुनिएका छन्। नपुगेका गन्तव्य, अधुरा केही वाचा जस्तै, मनले बिर्सन खोज्दा झन् गहिरो गडिएका छन्। कहिले हारको भारीले थाकेका पाइला, कहिले आशाको उज्यालोले दौडिन्छ मन। ढलेर उठ्दा सिकाइ भेटिँदो रहेछ यहाँ, पीडाले नै बनाउँदो रहेछ जीवन धन। यो गोरेटोमा भेटिन्छ आफ्नै सत्य आफैँसँग, न त पूर्ण जीत, न त सधैं हारको कथा। आँसु र मुस्कान एउटै धागोमा बाँधेर, हिँडिरहन्छ जिन्दगी—भोलिको उज्यालो आशा। जिन्दगीको गोरेटो, जति दुखे पनि मिठो, पीडाभित्र लुकेको हुन्छ अर्थको गीत। अन्त्य थाहा नभए पनि यात्रा रोकिन्न, किनकि हरेक पाइलामै जिन्दगी हुन्छ जीवित।