সপোনৰ বিৰহবন্দনা

দিবা-ৰজনীৰ সিমান্তত, মই তোমাৰ অনুপস্থিতিৰ ধ্বনিহীন প্ৰতিমূৰ্তি বিচাৰি ফুৰোঁ। বাস্তৱৰ নিৰ্দয় সীমান্তত, তুমি যেন দূৰৱৰ্তী নীহাৰিকাৰ কণ্ঠৰ পৰা সঁকীয়াই অহা অদৃশ্য সুৰৰ ধ্বনি— যাক স্পৰ্শ কৰিবলৈ মোৰ অৰ্থহীন প্ৰচেষ্টা সদায় ব্যৰ্থ হয়। মই নিদ্ৰাৰ গভীৰ গৰ্ভত আশ্ৰয় লওঁ, বাৰে বাৰে নিশাৰ মৃদুল অন্ধকাৰত চকু মুদি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ— টোপনিয়ে যেন মোৰ অন্তৰস্থ কপাট ভাঙি তোমাৰ চিৰ-অদৃশ্য মুখমণ্ডলৰ জ্যোতি উন্মোচন কৰে। সপোনৰ মায়াময় দুৱাৰত তুমি আহি থমকি দিয়া আঁচলৰ লগত মিহলি হোৱা চন্দ্ৰালোকেৰে, কিন্তু তোমাৰ নীৰৱতাৰ প্ৰতিধ্বনি মোৰ বুকুৰ অন্তঃস্থলে ব্যাকুল সাগৰৰ ঢৌ তুলিছে। তথাপিও প্ৰভাতৰ নিষ্ঠুৰ কিৰণ তোমাক উজনিলৈ লৈ যায়— মোৰ হাতত মাত্ৰ থাকি যায় শূন্যতা, আৰু চকুৰে চকুৰে জন্মা শোকৰ গোপন মলয়া। মই পুনৰ নিশাৰ অন্ধকাৰলৈ নত শিৰে যাত্ৰা কৰোঁ, বাৰে বাৰে টোপনিৰ আঁচলত লুকাই থাকোঁ— কিজানি, সপোনৰ এই মায়াজালৰ মাজত মাত্ৰ এবাৰ তোমাক স্পৰ্শ কৰাৰ অসম্ভৱ অথচ একান্ত সাধৰ প্ৰচেষ্টাত।