সময়ৰ সোঁত

সময়! তুমি যে এক অবিৰত সোঁত, নৰয় কাৰো বাবে, মাথোঁ বৈ যায়। কালৰ বুকুত হেৰাই কত যে স্মৃতি, নতুন পুৱাই নিতৌ নতুন আশা জগায়। তুমি নিৰৱধি, তোমাৰ গতি নিৰন্তৰ, আৰু এই গতিৰ নামেইতো জীৱন। জন্মৰ পৰা মৃত্যুৰ পোন বাটত, সুখ-দুখৰ খেলা, কত ৰঙীন সপোন। ৰৈ নাথাকে কোনো দুখৰ বৰষুণ, নপৰে থমকি কোনো আনন্দৰ বেলা; প্ৰতি পলে পলে এক নতুন বাট, এই ব্ৰহ্মাণ্ডৰো আছে তোমাৰেই লীলা। সেয়েহে বন্ধু, এই মূল্যৱান ক্ষণ, সদায় সাৰ্থক কৰা মানৱৰ হিতত; শুভ কামেৰে ভৰাই দিয়া জীৱনৰ অৰ্থ, সময়ৰ বুকুত ৰৈ যাব তোমাৰেই স্বাক্ষৰ।