সেই আকাশখন!

মই বিচৰা আকাশখন ভিৰৰ পৰা বহু দূৰত, কোলাহলৰ সিপাৰে, য’ত মই কেৱল মই, আৰু মোৰ মূৰৰ ওপৰত সেই নীলা বিস্তৃতিটো আছে, যিয়ে একো লুকুৱাই নাৰাখে আৰু একো উন্মোচন নকৰে। সেই আকাশখন যিখন কৃত্ৰিম পোহৰৰ লগত মিহলি নহয়, য’ত ডাৱৰবোৰ কাহিনীৰ দৰে নহয় সত্যৰ দৰে ভাঁহি থাকে, ঠিক যেনেকৈ আছে, অসীম আৰু মুক্ত।যিটো সন্ধিয়াৰ লগে লগে গভীৰ হৈ পৰে, য’ত প্ৰতিটো তৰা নিজৰ ঠাইত অটল হৈ থাকে, উজ্জ্বলতাৰ বাবে প্ৰতিযোগিতা নকৰে, বৰঞ্চ নিজৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ হিচাপে জ্বলি থাকে। কেৱল সেই আকাশখনেই সত্য য’ত মোৰ নিসংগতাই আশ্ৰয় পায়, সেই নিকা দাপোন য’ত প্ৰকৃতিৰ মুখখন উন্মোচিত হোৱা দেখা যায়। যেতিয়া পৃথিৱীখন টোপনি যায়, আৰু কেৱল মোৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দহে বাকী থাকে তেতিয়া সেই আকাশখনে মোৰ লগত কথা পাতে।কথা নোহোৱাকৈ, প্ৰতিশ্ৰুতি অবিহনে তেওঁ মোক কয় যে বিশাল হোৱাটো কি, আৰু একো নহয় আৰু তথাপিও সকলো হোৱাটো কি। মই সেই সত্যক বিচাৰি আছো যি কেৱল নিসংগতাৰ গৰ্ভত পোৱা যায়, য’ত মই আৰু সেই আকাশখন কোনো ওৰণি নোহোৱাকৈ, কোনো মিছা নোহোৱাকৈ এক হ’ব পাৰো,ঠিক যেনেকৈ এটা স্পষ্ট, সুন্দৰ আৰু অটল সত্য|∆।🌿🌸