**निळ्या खोलतेत हरवलेला एक श्व

त्या अथांग सागराच्या मिठीत काहीतरी दडले आहे, लाटांच्या लयीत एक गूज गुंफले आहे. पाण्याचा श्वास हलका, तरी खोलवर पोहोचणारा, जणू आठवणींच्या निसटत्या किनाऱ्याला स्पर्श करणारा. चंद्राच्या मंद प्रकाशात पाणी चमकते, ते स्वप्नांची प्रतिमा आहे की नुसता भास? लाटांचे उमाळे पुन्हा पुन्हा किनाऱ्यावर येतात, पण त्यांनी कधीच विश्रांती घेतली आहे का? क्षितिजाचं नातं सागराशी अबोल आहे, ते भेटतं, पण नेहमीच अधुरं राहतं. त्या शांत प्रवाहात संवाद आहे का? की तो फक्त क्षणाक्षणाला वाहत राहणारा एक प्रवास आहे? आकाश आणि समुद्र एका गूढतेत गुंतले आहेत, पण त्यांचा संवाद समजतो का, की फक्त भास होतो? त्या खोलतेत आपणही कधी हरवतो का? स्वतःला शोधत, पण फक्त लाटांमध्ये विलीन होत जातो? कधी काळाच्या त्या प्रवाहात वाहत जातो, पण किनारा सापडतो तरी का?