बुढो रुखको प्रतिबिम्ब

म बुढो रुख… चिनार झैँ फैलिएको विगतको सम्झनाहरू बोकेर मौन उभिएको एउटा जीवित इतिहास। मलाई कुनै घाम–छायाँको लोभ छैन, बस्, वर्षौँदेखि समाउँदै आएको आफ्नो जरा नछुटोस् भन्ने मात्र डर छ। कतिले मन फाँडेर काट्दै गए, कतिले छातीमै नाम कोरेर हिडे, कतिले त मुनि रोएर बिछोडको कथा सुनाए— सबैका पीडाहरू मेरो बोक्रामा दाग भएर थामिएका छन्। साँच्चै भन्नु, म बुढो रुख होइन, जीवनभर थामिरहन खोजेको एउटा मन हुँ— जो धेरै चोट खाए पनि ढलेर बसिरहने आँट कहिल्यै गरेन। वर्षाहरूमा मेरो हाँगा झर्दै गयो, कहिलेकाहीँ आफैँले प्रश्न गर्छु— “अस्तित्वको मूल्य के हो?” जवाफ कोहीले दिँदैन, तर छेवैको बतासले न्यानो गरी भन्छ— “तिमी उभिएको छौ भने, कतै न कतै कसैलाई आशा दिइरहेका छौ।” अब म यतिमात्र बुझ्छु— बुढो रुखको प्रतिबिम्ब दर्पणमा होइन, त्यस मानिसको आँखामा देखिन्छ जुन आफ्नो टुटेको मन मेरो छायाँमा आएर टेकेर थोरै भए पनि बाँच्न सिक्छ। 🌳