অনিশ্চয়তাৰ কুঁৱলী

কোনোবাই হাঁহিছে, কোনোবাই কান্দিছে, মই মাথোঁ থিয় হৈ চাইছোঁ— চিনাকি মুখবোৰৰ মাজত আজি অচিনাকি মুখা বিচাৰি পাইছোঁ। কাৰ বুকুত বিশ্বাসৰ গুটি সিঁচিম? কাৰ কথাত সজাব পাৰিম মোৰ সপোনৰ ঘৰ? যিবোৰ শব্দই এদিন সাহস দিছিল, সেইবোৰেই জানো আজি মোক কৰিছে পৰ? সঁচা আৰু মিছাৰ সীমাৰেখাডাল বৰকৈ ধুঁৱলী হৈ পৰিছে চাগে, কাৰোবাক বিশ্বাস কৰি আগুৱাই যাম বুলিলেই ভয়ৰ চেঁচা ছাঁ এটাই মোক আগচি ধৰে। কি কৰি আছোঁ, কি কৰা উচিত— একোৱেই যেন স্পষ্ট নহয় এই নিশাৰ কুঁৱলীত, নিজৰ ছাঁটোও কেতিয়াবা অচিনাকি লাগে মনৰ কোনোবা এটা গোপন চুকত। তথাপিও ৰৈ যাব নোৱাৰি, এই কুঁৱলীৰ মাজেৰেই বাট সাঁজিব লাগিব, পৃথিৱীক বিশ্বাস কৰাৰ আগতে— নিজক এবাৰ বিশ্বাস কৰিব শিকিব লাগিব।