Umaasa sa iyong sagot

Ang pag-aalinlangan, isang anino sa 'king puso, Kung ako ba'y mahalaga, tanong na di maputol. Sa iyong mga salita, ako'y nanghahawak ng mahigpit, Ngunit ang pagdududa, isang tinik na sumasakit. Parang isang bangka sa gitna ng malawak na dagat, Hinahangin ng pag-asa, ngunit unos ang umaambat. Sa bawat alon ng pag-ibig, ako'y lumulutang, Ngunit ang takot sa pagbagsak, puso ko'y kinakabahan. Ang iyong mga yakap, isang init na nagpapagaan, Ngunit ang malamig na hangin ng pagdududa'y nananatili. Sa pagitan ng katotohanan at panaginip, ako'y nalilito, Sa pagitan ng pag-ibig at takot, puso ko'y nabibihag. Kailan kaya matatapos ang pag-aalinlangang ito? Kailan kaya masasagot ang tanong na ito? Mahalaga ba ako sa'yo, higit pa sa ano pa man? O ako ba'y isang anino lamang, isang pansamantalang hangin? Umaasa ako sa iyong sagot, sa iyong mga mata, Sa iyong mga kilos, sa iyong mga salita. Sapagkat sa iyong mga kamay, ang aking kapalaran ay nasa, At sa iyong pag-ibig, ang aking puso'y umaasa.