Tussen meldingen en stilte

ik scrol door foto's alsof ik iets kan vasthouden maar alles voelt leeg zelfs jij lacht daar niet echt de dagen tikken net als meldingen die ik negeer iedereen praat maar niemand vraagt hoe ik slaap ik denk soms dat verdriet zich verstopt in wifi-signalen of in woorden die nooit zijn verstuurd m’n hart is moe niet kapot, maar wel versleten en ik weet niet of stilte ooit weer zacht kan zijn en als ik huil doe ik dat stil tussen twee afspraken in alsof pijn gepland kan worden ik typ “het gaat goed” maar m’n vingers liegen en het scherm weet hoe gebroken een glimlach kan zijn soms droom ik dat ik verdwijn in rook in een trage trein zonder eindstation ik zie mensen maar voel ze niet ik leef maar niet met volle batterij en toch, elke ochtend doe ik weer alsof alsof vandaag anders wordt dan gisteren.