Totsiens aan 'n legende

In die stilte van die ewigheid, Omhels die dag ons hart se smart 'n Moeder, 'n vrou, 'n engel nou weggegaan, Diep spore van liefde bly agter wat pynlik in ons harte vasslaan Sy was die son op 'n reëndag, Haar glimlag helder soos ligstrale , 'n Omhelsing vol sorgsaamheid, Vir almal wat haar pad gekruis het. Die gesin skildery is nou 'n skildery sonder kleur, Nes die sonsondergang sonder haar lag, Maar in elke blom, elke lied, Leef haar herinneringe, haar liefde sag. Sy het 'n lewe van betekenis gebrei, Met drade van omgee en sorg, Die weefsel van ons gesin, Getuig van 'n liefde onbeskryflik groot. Mag die wind van herinneringe waai, Deur die veld van ons harte se pyn, Want 'n moeder, 'n vrou, 'n engel bly vir altyd, In die siele van die gene wat sy bemin. Mag die wind van troos saggies waai, Deur die blare van die tyd, Terwyl ons afskeid neem van 'n legende, Wat ewig saggies aan ons harte byt.