«Το τίποτα»

Ήμασταν έξω στην κοινωνία, και δεχόμασταν πολλές ζήλειες. Ήμασταν έξω στην πολιτεία, και βλέπαμε εικόνες χίλιες. Ήμασταν πάντα όλοι μαζί, κι ο καθένας μας ξεχωριστά, μα όταν βρισκόμασταν από δω κι από κει, κανένας με κανέναν δεν ήταν δίπλα κοντά. Συναντούσαμε τους ίδιους και μας έψαχναν, στη φύση και στην πολυκοσμία, αλλά αν δε τους βρίσκαμε θα μας έγραφαν στους τοίχους, για να βρεθούν στη γωνία. Προχωρούσαμε όλοι ενωμένοι, στα νιάτα μας και στα πάντα, ώστε να νιώσουμε πιο ευχαριστημένοι, για ό,τι έβλεπαν τα δικά μας μάτια. Όμως, όλα αυτά δεν ήταν κάτι, τουλάχιστον για τα δικά μας δεδομένα, γιατί, ενώ ήμασταν μια ομάδα μεγάλη, όλα όσα κάναμε ήταν ξεπερασμένα. Και λέγαμε τότε:«βιώσαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε για να τα πράξουμε αυτά, που ό,τι και να συνέβαινε θα τα βρίσκαμε, ώστε να φτάσουμε εκεί ψηλά για υπέρ πολλά».