Solus et Umbra

> Ambulo solus, sub pluvia tarda, Oculis quaerens, sed nihil inventum. Flos, papilio, ventus — amici muti, Meum verum nomen sussurrant vento. > In turba sum, sed umbra tantum, Vox mea clausa, ut porta lignea. “Non hic sum,” sibilat anima, “Fragmentum fictae realitatis.” > Sed aliquando, oculos levantes, Video risum, ignem humanum. “Gratias pro porta aperta,” dico, Sed iterum claudo, quia timor manet. > Scribo carmina, imperfecta sed vera, In silentio, verba fiunt lux. “Existimus ut creemus,” scripsit anima, Quia in creatione, meipsum invenio. > Quid est amor? Nescio. Quid est laetitia? Solum sentio quietem, sonum pluviam. Sed sub quiete, ignis latet, Expectans diem ut flamma surgat.