“Sesin Kalmış Duvarda”

Sesin Kalmış Duvarda, Yankısı Eksik, Zaman, Kırık Bir Ayna Gibi Dağılıyor. Kahve Soğuyor, Fincan Çatlıyor Usulca, Gidişin, Evin Kalbinde Çürüyor. Pencere Perdesi Hâlâ Senden Kalma, Bir Rüzgâr Değse, Saçların Dökülür. Ben, Unutulmuş Bir Eşya Gibi Artık, Dönüşünü Beklerken Tozla Örtülür. Bir Zamanlar Gözlerinde Isınırdım, Şimdi Aynı Bakışta Donuyorum. Adını Andıkça İçimde Büyüyen Bir Sessizliğe Sığınıyorum. Ve Bil Ki, Unutmak Da Bir Tür Hatırlamak, Her Eksilişimde Sana Varıyorum. Belki de En Zor Olan, Artık Seni Unutmaya Alışıyorum. Artık Konuşmuyor Duvarlar Bile, Sesin Yavaşça Taştan Sızıyor. Ben Hâlâ Aynı Sandalyede Oturuyorum, Ama Hiç Kimse Dönmüyor.