Pag-amin

May mga salitang pilit kong kinukulong, sa dibdib ko’y parang apoy na sumusulong. Bawat ngiti mo’y lihim kong tinitingnan, kahit alam kong hindi dapat lumampas sa hangganan. Sa bawat sandali na ika’y aking kasama, ang mundo ko’y tila humihinto muna. Ngunit sa bawat “kaibigan” na binabanggit mo, may tinatago akong bigat sa puso ko. Gusto kong sabihin—pero natatakot ako, baka ang totoo’y hindi mo matanggap sa dulo. Na sa tahimik na gabi’t bituin sa langit, ikaw ang pangalan na paulit-ulit kong sinisigaw sa isip. Hanggang kailan ko ba ito ililihim? Hanggang saan ko ba kayang pigilin? Kung sakaling dumating ang tamang sandali, may lakas ba akong sabihing: “Ikaw ang gusto ko, hindi lang basta sandali.” At kung sakaling hindi maging pareho ang damdamin, handa akong tanggapin kahit masakit sa akin. Kasi minsan ang pag-ibig, hindi nasusuklian, pero totoo pa rin—kahit sa katahimikan.