Όταν η αγάπη σωπαίνει

Μη λες πως δεν υπήρξε φως, μην αρνηθείς το χθες μας. Ήσουν ο κόσμος ο μικρός που φώτιζε τις μέρες μας. Σε κράτησα, μα πέρασες, σαν άνεμος στον χρόνο. Και όσα λόγια χάθηκαν, τα κράζει η σιγαλόφωνο. Δεν φταίει πάντα η καρδιά όταν οι δρόμοι σβήνουν. Φταίει που η αγκαλιά μικραίνει κι οι ψυχές ξεμακραίνουν. Κι όμως, ακόμα σε κρατώ σε σκέψεις που δακρύζουν. Χωρίσαμε μες στην σιωπή μα οι μνήμες μας ανθίζουν.