Όσο κρατά μια αγκαλιά...

Περίμενα, μέσα σε έναν χειμώνα ατελείωτο, σε μηνύματα που έσβησαν, σε αποστάσεις που δεν μίκρυναν ποτέ. Περίμενα να γυρίσω εκεί, στο ίδιο μέρος, στον ίδιο ήλιο, με τη μυστική ελπίδα πως θα σε βρω όπως σε άφησα. Κι όταν σε είδα... Δεν θυμάμαι τι είπες... Θυμαμαι για μια στιγμή να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια μου. Η καρδιά μου χτυπούσε άγρια, σαν να προσπαθούσε να αναπληρώσει έναν ολόκληρο χρόνο σιωπής. Και η ψυχή μου, που όλον τον χειμώνα κοιμόταν, άνθισε ξανά. Μόνο για λίγο. ΌΣΟ ΚΡΑΤΑ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ...