klaar met matriek.

In die stille oggende van 'n lewensreis, Het ek my kinders met liefde en sorg verrys. Elke dag, sonder uitsondering of vrees, Het ek hulle skool toe gebring met 'n glimlag en blydskap in my hart. Vir negentien jaar het ek hierdie pad geloop, Van die eerste skooldag tot die laaste se stoep. Dit was my voorreg, my plesier, my hoop, Om hulle te lei en te sien groei in elke liewe oomblik. Maar nou is die laaste kind klaar, Die skooldeure sluit agter haar, sonder 'n traan. Die laaste bladsy van hierdie hoofstuk staar, En ek voel 'n leegte, 'n stilte, 'n pyn. Die bussie staan nou ongebruik, Die pad lê leeg en stil. Die oggende is kouer, die dae voel skuim, En ek verlang na daardie rit, elke heen-en-weer wil. My hart is swaar, my oe is nat, Ek het my kinders grootgemaak, van die begin tot die laaste pad. Die heimwee brand soos 'n ewige vlam wat nooit sal verswak, Vir die oggendrit wat nou 'n herinnering in my hart lê. Maar ek weet hulle is gereed om te vlieg, Om hul eie paaie te kies, hul drome te leef. En ek sal daar wees, soos ek altyd was, met liefde en 'n liefdevolle blydskap, Vir hulle, my kinders, deur elke nuwe avontuur en geleentheid. Die oggende mag dalk stil wees, Die bussie mag stilstaan. Maar my lief