Κενό Θρανίο

​Το βιβλίο έκλεισε απότομα στη μέση της σελίδας, Λίγο πριν τα 18 εκεί που ονειρευόσουν μια καινούργια ζωή, λίγο πριν τα 18 , στο κατώφλι της ελπίδας, μα η μοίρα σού αρνήθηκε την πρώτη σου αυγή. ​Ένα σύστημα εκπαιδευτικό, ψυχρό και δίχως έλεος, έγραψε το «τέλος» με μελάνι σκοτεινό, πάνω στα όνειρα που έχτιζες με κόπο και με δάκρυ, πριν προλάβεις να αγγίξεις τον δικό σου ουρανό. ​Πάλεψες με τις λέξεις, με τους τύπους, με το χρόνο, για μια θέση στον ήλιο, σ’ έναν κόσμο απαιτητικό, μα η θέση έμεινε άδεια και μας άφησε τον πόνο, ένα κενό θρανίο, ένα τραύμα συλλογικό.