Hiç

Uyku küstü bana artık. Gözlerim açık, ellerim titriyor. Bedenime dökülen karanlıkları seyrediyorum. Rüyamda cam fanustaki bir çığlık gibi düşüyorum kendime. Vücudumun hayır dediği gölgelere. Geri geliyorum her seferinde, hep eksilmiş bir benle. Uykunun içinde bir cenaze var bana, ama bedenim hep savaşta. Karanlığın düğmeleri olsa iliklemek istiyorum üzerime. Soğuk ama acısız bir sonsuzluk. Işık ellerini yüzümde unutuyor. Biri ise deliliğin zarif adımlarıyla dolaşıyor içimde. Dudaklarımı aralıyorum her seferinde, Kelimelerin ucu kesik. Bedenim gökyüzüne çıkıyor, ruhum yatağın altına saklanıyor. Ona evet derken, içim nerdesin diyor. Aşkla ölmek isterdim, Ben hep hayatta kalmaya çalışıyorum. İçimden gelen her cümle şiirlerimin sonu, Kendi kusmuğumu yutuyorum her seferinde. Ona akıl diyemem, ona ben diyemem. Ama onunla yaşıyorum. Bir şey istemiyor içimdeki nefes Ne unutuş, Ne uyanış, Ben artık sadece Bir yoklukta güzel olmak istiyorum. -Lina