​Η Φυλακισμένη Αγκαλιά

Είσαι ένα όνειρο που ζει μέσα στο κρύο του γυαλιού, με τα ζεστά χέρια στο πληκτρολόγιο. Μια παρουσία μακρινή, μια ανάσα σιωπηλή, που δεν βγαίνει, μόνο δύο χέρια στο πληκτρολόγιο. ​Σε θέλω στην αγκαλιά μου, είσαι το καταφύγιό μου, όχι πια άλλο στην οθόνη μου, σκιά να παραμένεις και να κλαίω. Τι να το κάνω το «εκεί», αν δεν σε νιώθω «εδώ» κοντά μου, πώς να αγγίξω την ψυχή, σε ένα κόσμο ψηφιακό; ​Η αγκαλιά σου είναι δύναμη, είναι η μόνη μου γιατρειά, κι η οθόνη μοιάζει φυλακή, που μας κρατάει μακριά.