Η αγάπη στην άκρη της θλίψης

Στην άκρη ενός φιλιού που δεν δόθηκε, στέκει η θλίψη σιωπηλή, σαν προσευχή. Η αγάπη μας — μια λέξη που σώπασε, μα η καρδιά, ακόμα, την ψιθυρίζει κρυφά κάθε αυγή. Δεν ήσουν λάθος, ούτε εγώ μισός, μα ήρθε ο χωρισμός σαν ήσυχο κύμα. Δεν φώναξε, δεν θύμωσε, απλώς μπήκε ανάμεσά μας, σαν σκιά σε φως που σβήνει αργά. Και τώρα τι; Ένα βλέμμα που θυμάται, δυο χέρια που λείπουν, μα δεν ξεχνούν. Η αγάπη — έστω και χαμένη — είναι αγάπη· μένει, πονά, μα δεν παύει να ζει όπου αγαπούν. Ίσως αλλού, ίσως σε άλλη ζωή να μην μας βρει ο χωρισμός στη στροφή. Μα εδώ, σε αυτή την καρδιά που σε νιώθει, η θλίψη και η αγάπη θα ζουν μαζί. Θες να συνεχίσω με μια δεύτερη στροφή ή να το μετατρέψω σε στιχουργικό τραγούδι;