Ένα ποίημα δίχως τίτλο...

Έναν χρόνο ζούσα μέσα σου χωρίς καν να σε αγγίζω. Από μια φωνή, από λίγες λέξεις, από εκείνο το “ματιά μου” που έλεγες χαμηλόφωνα και μου διέλυε την άμυνα. Κι όσο ήσουν μακριά, ήσουν παράξενα κοντά, πιο ζωντανός, πιο ζεστός, πιο “θα γίνει τελικά”. Σε είχα κάνει παρόν σε μια ζωή που δεν είχες πατήσει, και σε περίμενα εκεί σαν να είχες ήδη υποσχεθεί πως θα γυρίσεις. Μέχρι που σου είπα πως έρχομαι. Και τότε άλλαξες. Οι απαντήσεις σου κρύωσαν. Οι νύχτες μίκρυναν. Το “μάτια μου” έγινε σιωπή, κι εγώ άρχισα να νιώθω πως πλησίαζα κάποιον που ήδη είχε απομακρυνθεί. Σαν να με αγαπούσες καλύτερα όταν ήμουν μακριά. Κι όμως ακόμα πιστεύω πως κάτι ένιωσες για μένα. Ίσως όχι όσο εγώ. Αλλά αρκετό για να φοβηθείς εκείνη την ημέρα που το <<θα>> θα γινότανε <<μαζί>>.