Een witte pauze

Sneeuw begint zonder te vragen, zachte lettergrepen die door de lucht vallen, elke vlok een pauzeknop ingedrukt op het luidruchtige mechaniek van de wereld. De tijd buigt zijn ruggengraat, minuten rekken zich uit als warm glas, en de klok vergeet hoe zij moet aandringen. Alles blijft zweven, auto’s, gedachten, zelfs spijt. opgehangen in een witte adem. Depressie, die zware cipier, laat haar greep heel even los. Ze staat verward aan de rand van de storm, kijkt toe hoe de stilte zich opstapelt, verlamd terwijl de hemel spreekt in trage, geduldige vlokken. Ik kijk omhoog, waar de wolken hun handpalmen openen, en de kou schoon aanvoelt in plaats van wreed. Voor dit ene ogenblik ben ik niet te laat, niet gebroken, alleen hier. levend onder een vallende stilte. En terwijl de sneeuw blijft dalen en de tijd zich herinnert weer te bewegen, draag ik deze pauze met me mee, want ik glimlach naar een nieuwe morgen.