De illusie van Stilstand

Ik sta stil in het midden van niets, de wereld kantelt, traag als een droom. Mijn vragen verstillen, blijven onzichtbaar, vallen als bladeren, vergaan zonder toon. Welke weg draagt mijn voetstap vooruit, welke hand wijst mij richting geluk? De dagen verglijden als water op steen, ik roep om een antwoord, maar niets roept terug. De klok slaat traag en zonder genade, elk uur een spiegel die mij niet verstaat. Is dit de weg die ik ooit heb gekozen, of loop ik verloren, gedreven door raad? Soms schuilt er iets in de schaduw der twijfel, een echo van hoop, een schim van een wens. Maar elke stap voelt als drijven op leegte, mijn pas is onzeker, mijn denken intens. Toch, als ik terugkijk, zie ik de sporen, de plekken waar ooit niets was dan stof. Mijn handen hebben gebouwd, mijn stem heeft gesproken, mijn pad is gevormd, al lijkt het nog grof. Misschien sta ik niet stil, maar verlang ik te veel, zie ik wat mist in plaats van wat staat. Ik ben niet verloren, ik ben niet gebroken, ik ben slechts een reiziger die verder wil gaan.