Ακού

Ακού με χείλη σφραγισμένα Άκου καλά, μη χάνεις λέξη Βάστα τα αυτιά σου ανοιχτά Τα χείλη σφραγισμένα Ο μέσος άνθρωπος μιλάει, Σ' εσέ μιλάει, άκου! Οι λέξεις του είναι σφυριά Η ανάσα του βρωμάει Βεβαιότητα Γιατί το έχει τούτο το δικαίωμα Το κέρδισε με δίκαιους αγώνες Και με πορείες στα πεζοδρόμια Έχει δικαίωμα στην ακρισία Στη χυδαιότητα και Στη φαυλότητα, άκου! Αυτές είναι οι παντιέρες του Της λευτερίας τα λάβαρα Που ατόφια του εγγράψανε Άκουω και μόνο ακούω, Δε μιλάω Τη γνώμη μου κανείς Δε ζήτησε, άλλη η δουλειά μου Υποδοχέας κοπριάς είσαι Σκάσε και άκου! Δοχείο ανακούφισης Αυτή η υπηρεσία που με όρισαν Και όχι οι κρίσεις και οι γνώμες Και οι στενάχωρες απόψεις Για αυτό Με χείλη ματωμένα Με τα αυτιά μου Πυρωμένα Και με ασίγαστο Το πείσμα της αλήθειας μου Θα συνεχίζω να ακούω.